جواب : مثالش چون مالك يوم الدين ، و چون آيه لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ « 1 » مىباشد ، خدا در اينجا مالك دنيا و مالك يوم دين است . و لكن چون‌كه در دنيا سلطان و مالك و سيّد انواع خلايق به حق و باطل و به حقيقت و مجاز مىباشد ، امّا در آخرت اصلا مالكى و سلطانى و صاحب ملك و حكومتى و سيدى نمىباشد غير جناب بارى ، و بعد او حضرت رسالت پناهى صلّى اللّه عليه و إله ، حقيقتا اگرچه آنها سادات دين و در دنيا هم‌اند تا سيادت مجازى و انواعى و اشتراكى از انظار و عيون خلايق برآرد ، پس اين اشعار از عدم سيادت آنها در دنيا نمىكند ، چنانچه از مالكيت دنيا خدا به مالك يوم الدين برنمىآيد . در فضايل بيهقى ، و در دلائل ابو نعيم ، و در مواهب روايت كردند : انّه ظهر علي بن أبي طالب من البعد ، فقال النبي صلّى اللّه عليه و إله : هذا سيّد العرب ، فقالت عائشة : ألست سيّد العرب ؟ فقال النبي صلّى اللّه عليه و إله : أنا سيّد العالمين ، و هذا علي سيّد العرب « 2 » . يعنى : حضرت امير عليه السّلام از بعد و دور ظاهر شد ، پس نبى صلّى اللّه عليه و إله فرمود : كه اين سيّد العرب است ، پس عائشه گفت : كه آيا تو سيّد العرب نيستى ؟ پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله : فرمود : كه من سيّد العالمين ، و او سيّد العرب است . در مواهب هشام بن عروه از پدر خود روايت كرده ، قال النبي صلّى اللّه عليه و إله : ادعوا لي سيّد العرب ، و أراد به عليا عليه السّلام ، فقالت عائشة : ألست سيّد العرب ؟ فقال النبي صلّى اللّه عليه و إله : أنا سيّد ولد آدم و علي سيّد العرب « 3 » . يعنى : به طلبيد براى من سيّد عرب را ، و مرادش به آن على عليه السّلام بود ، پس عايشه گفت : كه آيا تو سيد عرب نيستى ؟ آن حضرت فرمود : كه من سيد اولاد

--> ( 1 ) سورهء غافر : 16 . ( 2 ) صواعق ابن حجر ص 73 ، احقاق الحق 4 : 36 - 43 . ( 3 ) مستدرك حاكم 3 : 124 ، احقاق الحق 4 : 36 .